Van een jaartje geleden gesproken. Op het Salone Internazionale del Mobile, in april 2007, zag ik voor het eerst dit “Little Field of Flowers” van Tord Boontje voor Nani Marquina. Het was liefde op het eerste zicht.
“Een tapijtje ofwa?”
Zeer zeker. Op de foto’s ziet het er mooi uit maar als je het voor je op de grond ziet liggen, krijg je spontaan zin om schoenen en sokken uit te gooien en er blootsvoets over te dartelen.
Telkens de inrichting van onze zitruimte ter sprake komt, moet ik aan dat ding denken en —zoals wel meer voorkomt wanneer ik m’n zinnen op iets heb gezet— ziet ieder ander tapijt (zelfs het allermooiste) er toch zo’n héél klein beetje lelijker uit.
Tot op vandaag, bijna een jaar na datum, kan ik me nog steeds geen enkel andere waardige opvolger voor het “Fakse”-vloerkleedje van den Ikea, dat momenteel onze zitruimte siert voorstellen.
Waarom ligt het dan nog niet op onze vloer in alfa7?
Om de eenvoudige reden dat ik geen $4,400 neertel voor een tapijt. (De kleine versie welteverstaan. De grote kost je $6,600).
Verkrijgbaar o.a via Design Within Reach (Within Reach? Yeah, right).
Lijkt me toch niet zo makkelijk te onderhouden dat zesduizendezeshonderdollarkostend-tapijt. Laat staan dat je’t eens hartelijk wil uitmeppen, zou wel eens een duur blaadje kunnen zijn dat er af valt.
En dju, waarom heb ik dat fakse niet zien liggen in den Ikea een paar maand terug?