… ‘Ze zijn goe met ons kloten aan het spelen’.
De eerste oplevering, die normaal op 26 april had moeten doorgaan werd uitgesteld tot 11 mei. Dat was meer dan nodig ook. We werden uitgenodigd voor een bezoek aan de werf, met de bedoeling om vragen/opmerkingen reeds door te geven, zodat deze meteen zouden kunnen worden opgevolgd bij de afwerking. De lijst met opmerkingen was làng. Niet aleen was een zéér groot deel van het werk nog niet uitgevoerd,… er werden ook verschillende beschadigingen vastgesteld aan delen van de woning die reeds eerder waren afgewerkt. Alle opmerkingen werden keurig genoteerd, door alle partijen afgetekend, en 11 mei 2006 werd als nieuwe datum vastgelegd waarop de oplevering zou doorgaan.
Hoe we onze woning twee weken later op de dag van de ‘tweede poging tot oplevering’ aantroffen, was op z’n zachtst uitgedrukt zéér teleurstellend. Er was -het plaatsen van de plinten rond de tegelvloeren uitgezonderd- niks veranderd. Bovendien bleek de lijst met beschadigingen aan de reeds afgewerkte delen enorm.
Van de aanwezige vertegenwoordigers van Wilma (projectontwikkelaar), Mevaco (bouwfirma) en Atelier 4 (architectenbureau) kon er enkel een schaapachtig lachje vanaf.
“We stellen voor om vandaag een rondleiding te doen in het gebouw en de oplevering uit te stellen …”
Kijk,… nu mag je de rustigste, kalmste mens ter wereld zijn,… op zo’n moment word je toch nijdig…?! Een mens neemt met z’n tweeën een dag verlof. Je maakt een afspraak met je architect. Je host heen en weer van en naar de bank, om het allerlaatste restje van je zuurverdiende centen op een bankcheque te laten zetten (de rest heb je natuurlijk allang moeten betalen)… De fles champagne staat thuis klaar in de koelkast,… plastieken bekertjes ernaast (want de glazen zitten reeds in een kartonnen doos),… Je komt hoopvol ter plaatse,… en dan blijkt dat je woning er zodanig erbarmelijk aan toe is dat er onmogelijk tot oplevering kan worden overgegaan. Bovendien vindt geen enkele van die drie snuiters die dan voor je staan, het nodig om je toch minstens één dagje op voorhand hiervan op de hoogte te brengen.
Wat doe je dan in zo’n situatie? Die 3 stakkers de huid vol schelden? Neen. ‘Es goed je gedacht zeggen,… Yup! Zal het allemaal iets uithalen? Ik betwijfel het.
Een projectontwikkelaar en bouwbedrijf die dergelijke grote en prestigieuze projecten aannemen zijn blijkbaar zó afhankelijk van hun onderaannemers dat zij enkel nog als een geslagen hond op de werf kunnen rondhinken (letterlijk) en hopen dat alles vanzelf goed komt.
Op 22 mei volgt een ‘derde poging tot oplevering’. Ik heb voor de derde keer m’n afspraken verzet en m’n planning aangepast. Wouter Naert van Mevaco heeft ons plechtig beloofd dat we dit keer niet voor niks zullen komen opdraven. Ik hoop dat hij z’n woord houdt, anders zitten we stevig in de stront.
.