Playboy Magazine, Juli 1961
v.l.n.r.: George Nelson, Edward Wormley, Eero Saarinen, Harry Bertoia, Charles Eames en Jens Risom.
Mensen
8
Jul 09
Heroes
25
Jun 09
Pierre Paulin (1927-2009)
Bij het bezoeken van de Artifort website stoot ik op een paginagroot overlijdensbericht.
Pierre Paulin, de Franse vormgever die vanaf 1959 voor de Nederlandse meubelfabrikant enkele van de (naar mijn mening) mooiste ontwerpen in de design-geschiedenis heeft getekend is op 13 juni overleden. Hij werd 81 jaar.
Pierre Paulin werd in 1959 (of was het ‘58?) op aanraden van esthetisch adviseur Kho Liang Ie bij Artifort aangeworven, en introduceerde er een aantal nieuwe constructies en technieken, waaronder een ingenieuze combinatie van plastic/metaal/hout & latex-schuim.
De “Mushroom” fauteuil bijvoorbeeld, valt in deze categorie en bestaat uit een stalen buizenframe, latex-schuim, en een hoes uit rekbare stof, die de gehele onderliggende constructie aan het oog onttrekt.
Op die manier was Paulin in staat zitmeubelen te maken met prachtige, organische vormen, en tegelijkertijd een optimaal zitcomfort. Of zoals Artifort het zelf verwoordt: “Kunst waar je altijd goed in zit”
Zelf heb ik al ettelijke avonden in onze mushrooms doorgebracht en ik kan je verzekeren dat Pierre Paulin als geen ander wist hoe vorm en functie te combineren.
Een grote meneer. Sterkte aan zijn familie, vrienden en collega’s.
Een volledig overzicht van Pierre Paulin’s meubelontwerpen kun je bekijken in het Centre Pompidou te Parijs. Ook het Museum of Modern Art in New York heeft zijn beroemdste ontwerpen in de permanente design-collectie, en ze zijn uiteraard nog altijd te koop bij Artifort.
14
Dec 07
Bart verkoopt zijn 3000e Twitterbericht
Bart De Waele, (ondernemer in Gent, Netlash & Metatale) verkoopt zijn 3000e Twitterbericht via e-Bay.
De opbrengst ervan gaat naar Music For Life, een initiatief van Studio Brussel.
Te koop: mijn 3000e Twitterbericht.
Opbrengsten zijn ten voordele van Music For Life.
Ik stel mijn 3000e bericht ter beschikking van een commerciële boodschap. Ongeveer 250 van de meest invloedrijke Vlaamse digirati zullen dit bericht zien, en zitten er vol spanning op te wachten…
Meer info: http://www.ondernemeringent.be/2007/12/twitterwedstrijd.html
9
Aug 07
Zonder titel, met verhaal
Renoveren, daar hebben zowel Zjuultje als ik zelf geen zin in. Gezien we beiden een vrij druk werkschema hebben, en de vrije (klusjes) tijd dus eerder beperkt is, kozen we ervoor om iets kleiner te gaan wonen, maar dan wel in een nieuwbouw.
Akkoord, ook aan een nieuwbouw heb je wat werk. Alles moet afgewerkt, geschilderd, ingericht,… en meer dan een jaar na de oplevering is nog steeds niet alles in orde, maar dat is niks vergeleken bij afbraakwerken, leggen van leidingen, elektriciteit, vloeren, en niet te vergeten: verschillende weken of zelfs maanden in een bouwwerf leven.
Veel mensen ploeteren zich niettemin met liefde door dergelijke werkzaamheden, in ruil voor een huis met karakter. Een huis met een verhaal. Sommigen zijn zelfs heel letterlijk op zoek naar het verhaal achter hun huis.
Mensen verhuizen, huizen blijven staan. Wat heeft het behang gezien? Wat herinnert de deurknop zich? Welke zwerftochten heeft die gevonden knoop gemaakt?
Alledaagse dingen zijn zo vertrouwd dat we ze vaak over het hoofd zien. Maar het zijn de spijkers in de muur die getuige zijn van belangrijke momenten in ons leven. Zij zien mensen komen en weer gaan.
De meubels worden meegenomen, maar de indrukken blijven achter. Elke huiskamer is vol herinneringen en verhalen.
Wanneer je je intrede doet in een nieuw huis (of appartement) dan ontdek je er de sporen van de vroegere bewoners.
De muur is verkleurd op de plaats waar een kast heeft gestaan, de deurlijsten zijn onder handen genomen door een kat, een gat in de muur geeft aan op welke plaats de heer des huizes ooit zijn hoed aan de kapstok hing, thuiskomend na een drukke werkdag.
Sommige gaten worden dichtgeplamuurd, andere blijven zichtbaar. De serie pluggen van Nienke Sybrandy is voor de gaten die gaten mogen blijven, vanwege hun schoonheid of verhaal.
29
Mar 07
‘Dagge nie op tijd klaar geraakt,…’
‘Dat doet niks ter zake’
‘Wat wel belangrijk is:…’
‘In essentie kampen we met een Timing vs. Workload -probleem’
Pffff,… sommige klanten zijn écht nie geweune :|
5
Dec 06
Waarschuwing!
Aan iedereen die zich momenteel in een straal van minder dan 500 meter rondom mij bevindt. Blijf vandaag uit mijn buurt. Ik breng ongeluk!
Ik zat gisteren weer véél te laat onder de wol.
Resultaat: deze morgen een halfuur liggen kermen voor ik mijn bed uit geraakte. Daarna met mijn half versuft hoofd een bord aan diggelen laten vallen , met alle puinruim-werk vandien.
Logisch gevolg: geen tijd meer gehad om mijn boterhammekes te smeren,… en nog véél belangrijker, mijn pulleken koffie te prepareren voor op de trein.
Ik op mijn fietske naar het station…
Mijn fietske, jawel. Vorige week heb ik mij de hele week met de madam haar fiets van en naar het station verplaatst, wegens het niet functioneren van mijn eigenste voorlamp, nadat deze op smartelijke wijze tussen de spaken van mijn wiel is terechtgekomen,… doch,… dit geheel terzijde.
Zaterdag om een nieuwe lamp geweest, deze zondag braaf op mijn fiets gemonteerd, en daar reed ik dus vanmorgen te blinken langs de brugse vesting.
Staat daar toch wel zo’n sjampetter van de politie achter een boompje verscholen, om mij in ‘t passeren tegen te houden met de mededeling dat “menne lucht nie brandt”
Hebben die mannen niks anders te doen? Boeven pakken? Dronkaards in de bak steken? de kerstboom versieren? Een sinterklaascadeau kopen voor de kleinen…? Keus genoeg.
Enfin,… blijkbaar een draadje losgekomen, of gewoon het lot,… in ieder geval,… ik stond daar schaapachtig aan mijn voorwiel te draaien, om daarna tot mijn spijt de agent gelijk te moeten geven. :|
Een boete aan mijne frak dus… en geloof het of niet,… 10 meter verder had ik gewoon terug licht. Grrrrr !
4
Dec 06
Een stokje …
Jawadde, krijg ik hier vanwege Bert een stokje op mijn nuchtere maag gesmeten.
Aan de alom gekende “stuur-dit-door-naar-al-je-vrienden- e-mails” heb ik een grondige hekel,… en die belanden bij mij dan ook meteen in de prullenbak. (men weze gewaarschuwd :P )
Van zo’n blogstokje daarintegen heb ik nog nóóit gehoord en het lijkt mij wel een grappig idee…
goOve’s inbox(9)
- Cava, bedankt
- Kleintje, slaatje, bitterballen, stoofvleessaus, majo
- OK. NP.
- Als het niet anders kan :P
- Super
- U hebt 1 nieuw bericht, bel 1230
- Hebben weer eens prob met comp. Blauw scherm windows afgesloten wil je daar iets aan komen doen aub
- OK
- ok tot straks
Voilá, niks wereldschokkends dus. Eerder zelfs een beetje saai :|
Anyways,… ik keil dit stokje bij deze met een flinke zwaai richting mijn collega’s Bramus! en Doedie.
Deleut ermee!
25
Sep 06
Arrivederci Vico Magistretti
Op het Salone del Mobile in Milaan eerder dit jaar deed al het gerucht de ronde dat het slecht was gesteld met de gezondheid van Vico Magistretti, zo las ik in de pers. Wegens véél te weinig tijd om al mijn favoriete blogs/sites op regelmatige basis te bezoeken, las ik pas deze morgen dat de 85-jarige grootmeester van het Italiaanse design op dinsdagmorgen 19 september is overleden.
Magistretti, geboren in Milaan op 6 oktober 1920, leefde en werkte zijn hele leven in Milaan, en tekende meer dan 800 producten voor verschillende belangrijke Italiaanse fabrikanten zoals o.a. De Padova, Artemide, Kartell, O-Luce en Cassina.
Eén van de meest gekende designs van Magistretti is de hierboven afgebeelde ‘eclisse’ tafellamp uit 1965 voor Artemide, tevens winnaar van de “Compasso d’oro” in 1967, tot op vandaag nog steeds geproduceerd door Artemide en verkrijgbaar bij de betere verlichtingszaak.
Mensen die het geluk hebben gehad hem te spreken/interviewen beschrijven Vico Magistretti als een zeer levenslustig, energiek man, die zelfs op zijn zeer hoge leeftijd gewoon doorging met ontwerpen. Zo tekende hij onlangs nog een fauteuil voor De Padova en een tafel voor glasspecialist Fiam. Een man met passie voor zijn werk.
Om het met zijn eigen woorden te zeggen… “We hadden zoveel plezier. We hebben zoveel gelachen! Met Achille Castiglioni, Cesare Cassina… Dat was niet werken. Dat was vriendschap, misschien zelfs liefde”…